دكل‌هايي شاهد بر
عدم خدمت گذاري


     در هنگام عبور از هر خيابان تهران به دكل‌هايي برخورد مي‌كنيم كه روي آن تعداد زيادي مدم بي‌سيم بصورت نقطه به نقطه نصب شده است. زماني فقط اين نوع دكل‌ها را در ايستگاه‌هاي راديويي و تلويزيوني مي‌ديديم. روي اين دكل‌ها معمولا مدم‌هاي بي‌سيم براي برقراري ارتباط داده‌اي يا رايانه‌اي نصب شده و دو نقطه را به هم مربوط مي‌نمايند.

     زماني بود كه به دليل ضعف وزارت ارتباطات و شركت مخابرات، هر كسي كه از دستش برمي‌آمد به هر وسيله‌اي براي برقراري ارتباط ديتا متوصل مي‌شد. وقتي فن‌آوري مدم بي‌سيم به بازار عرضه شد، متخصصين از انواع آن بهره برده و بسياري از مشكلات را حل كردند. اما اين مدم‌ها در اكثر موارد از پايداري كامل برخوردار نبوده و هنوز هم در شرايطي صاحبانشان را دچار دردسر مي‌كنند. از ميزان تشعشع و همسايه آزاري و تداخل در كار يكديگر و ساير مراكز بگذريم.

اين دكل‌ها معمولا به دو دليل بكار مي‌روند:

1- براي پشتيباني از خطوط مخابراتي زميني.
2- برقراري ارتباط در مواردي كه امكانات زميني مناسب وجود ندارد.

هر دو مورد فوق دليلي بر عدم خدمت رساني وزارت ارتباطات است و دكل‌هاي بي‌سيم شاهداني قد برافراشته بر ناكارايي وزارت ارتباطات است. حتي نيروي انتظامي مستقر در نيمه شمالي اتوبان همت و خيلي از كلانتري‌ها نيز علي‌رغم مشكلات ايمني از تعداد وسيعي از اين مدم‌ها استفاده كرده و از روي ناچاري مجبور به تحمل آن هستند.
هر وقت اين دكل‌هاي زشت جمع شدند، مي‌توان گفت كه وزارت ارتباطات بطور مناسب و خوب جواب‌گوي مصرف كننده بوده است. اگر در پايتخت يك كشور كه بايد بهترين نوع خدمات عرضه شوند، شاهد چنين تك روي‌هايي باشيم كه شاهد عدم دسترسي به ارتباط ديتاي مناسب است، در بقيه نقاط مملكت وضع حتما بدتر از اين است. درست است كه در خيلي از نقاط، ارتباط مناسب بر قرار شده است اما اين همه دكل براي چيست و چرا هنوز وجود دارند؟